પ્રગટ મળ્યે સુખ થાય!

.
.
પ્રગટ મળ્યે સુખ થાય, શ્રીગિરિધર પ્રગટ મળ્યે સુખ થાય!
અંતર્યામી અખીલમાં છે તેથી કહો, કોનું દુઃખ જાય?
.
.
તેલ વિના સ્ફુટ તિલ પૂર્યેથી દિપક કેમ પ્રગટય?
પ્રગટ પાવક વિના કાષ્ઠને ભેટ્યે શી પેરે શીત શમાય?
.
.
પૃથ્વી ચાટયે તૃષા ટળે નહીં, અંતરજળ શ્રુતિ ગાય,
દીવાસળી પાષાણસ્પર્શથી કો કહે જ્વાળા જણાય?
.
.
સુરભીપેટમાં પય, તેમાં ઘૃત, તેથી પુષ્ટિ ન પામે ગાય,
દોહી-માંથી માખણ તાવ્યે સર્પિભક્ષણ સુખદાય.
.
.
વ્યાપકથી વાતો નવ થયે, તે વિના જીવ અકળાય,
રસિયાજનમનરંજન નટવર! દયાપ્રીતમ! વ્રજરાય!
.
.
– દયારામ

રાધાજી

માધવના દેશમાં ના જાશો રાધાજી, માધવનો દેશ સાવ ખોટો.

વાંસળીની ફૂંક જરા અડકી ના અડકી
                                         ત્યાં તૂટવાના સપનાનાં ફોરાં.
રાતે તો લીલુડા પાન તમે લથબથ,
                                        સવારે સાવ જાને કોરાં.

કાંઠે તો વિદેહી વાર્તાની જેવો, એને શું પાણી-પરપોટો
માધવના દેશમાં ના જાશો રાધાજી, માધવનો દેશ સાવ ખોટો.

મોર જેવો મોર મૂકી પીંછામાં મોહ્યો
                                            એવી તો એની પરખ છે.
શ્યામ રંગ ઢાંકવા પાછો પૂછે છે
                                            પીતાંબર કેવું સરસ છે.

મથુરાનો મારગ કે ગોકુળિયું ગામ હો મલક ભલે ને હો મોટો
માધવના દેશમાં ના જાશો રાધાજી, માધવનો દેશ સાવ ખોટો.

– ધૂની માંડલિયા

अहम ब्रह्मास्मी.

मुझ में शिव है, मुझ में ब्रह्मा, मुझ में विष्णु, मुझ में क्रिश्ना…
फिर में काहे मंदिर जाऊ?

धरती अंबर परबत सागर, में जित देखू उसको पाऊ…
फिर में काहे मंदिर जाऊ?
ये श्रृष्टि उसका सपना, हर व्यक्ति उसका अपना,
मधुबन को जो पाना है, प्रेम की ही माला जपना,
सांस सांस हर धड़कन धड़कन – प्रेम गीत ही गाता जाऊ,
फिर में काहे मंदिरे जाऊ?

सुंदर बंसी का लहरा, राधा तोड़े हर पहरा…
जमुनाजी के पार चली, रोके लाख भंवर गहरा,
राधा ने जो रूप लिया था, आज अगर मैं वो अपनाऊ,
फिर में काहे मंदिर जाऊ?

(अज्ञात )