આકાશ જેવો

.
.
તેની પ્રીતિની તે ગીચોગીચ મેઘમાળા
તે બેફામ ઝંઝાવાત
તે અપર્ણાની તપસાધના અને તે
ભાવફૂલોનો પુંજ.
.
.
દશે દિશાના હાથેથી આ બધું
તેણે તારાં પર ઓવાર્યું અને તે શૂન્યા
અંજલીમાં મુખ લપાવીને ઊભી રહેલી
ઉત્કટ
એક ધગધગતા પ્રશ્નચિહ્ન જેવી!
.
.
તેણે જયારે ઉપર જોયું ત્યારે તે બધુય
તેના પર જ વરસતું હતું:
તે ઘનઘોર વરસાદ તળે તે બુઝાતી હતી,
ઘૂંટતી હતી અને કહેતી હતી,
‘આવો કેવો તું આકાશ જેવો?’
.
.
– ઇન્દિરા સંત
(ભાષા: મરાઠી)
(અનુવાદ: સુરેશ દલાલ)