પર્વતપુરુષ

.

.

દૂર દેખાતો એ સુરેખ પર્વત
કોઈ પુરુષ જેવો લાગે છે.
એ પર્વત ત્યાં સ્થિર છે
અને એ પુરુષ મારા ઉપર ઝળુંબી રહ્યો છે.
એ પર્વત પર ઉગેલા ઝાડી-ઝાંખરા
મને ઈજા પહોંચાડે છે.
એ પુરુષના શબ્દો
મને હતી ન હતી કરી નાખે છે.
નાગપંચમીના એ પર્વત પર મેળો ભરાય ત્યારે
મને અચૂક ડંખે છે નાગ.
લથડિયા ખાતી એ પર્વતના પગથિયા ઊતરી
હું ઘરે પહોંચું.
ત્યારે એ પુરુષ મેળામાંથી ખરીદેલી
કાચની લીલી બંગડીઓ
મારા હાથમાં પહેરાવે છે.
ઢળતી સાંજે, હું બારી પાસે બેસીને
કલાકો સુધી એ પર્વતને જોયા કરું છું.
એ પુરુષ ક્યારે મારી પાછળ આવીને
ઊભો રહી જાય છે,
ખબર જ નથી પડતી.
એ પર્વત મારી નજીક ખસે છે
અને હું વિવશ
એ પુરુષ તરફ.
.
.
– મનીષા જોશી

Advertisements