ચાંદની રાત

.
.
તમામ મેદાન મળીને બને છે
એક સફેદ ચાદર પથારીની
જેની કોઈ કરતાં કોઈ સીમા નથી.
બરાબર છે મારા દેહ જેવી.
આકાશ પણ લગભગ તારા જેવું છે.
ક્યારેક ક્યારેક લાગે છે હું આકાશ છું.
પ્રસરેલું પણ ખાલી
અને જોઉં છું જેવી પૃથ્વી છે.
તે પણ બરાબર એની જેમ ફેલાવી રાખ્યા છે હાથ
જ્યાં પણ ઊતરું છું ત્યાં હોય છે તારું આલિંગન.
.
.
થાય છે ભ્રમ ક્યાંક દૂર જમીન આકાશના મિલનનો.
અગર, જો તું ઉડી આવે તારો પ્રવાસ પડતો મુકીને
ઓ મારા વિહંગ,
હું અહીંથી હટી નહીં શકું
કે ક્યાંક ચાંદ ડૂબી ન જાય
કે ક્યાંક મારા પાછા વળવાના સમયે
રસ્તો ન દેખાય સૂરજના પ્રકાશમાં.
.
.
– રમાકાન્ત રથ
(ભાષા: ઊડિયા)
(અનુવાદ: સુજાતા ગાંધી)

Advertisements